Það eru margar mismunandi gerðir af lífrænum peroxíðum, svo sem hýdróperoxíð, díasýlperoxíð, karbamatperoxíð, díakýlperoxíð, peroxýesterar osfrv. Hvert lífrænt peroxíð hefur sín sérkenni. Í dag skulum við tala um hættuna af lífrænum peroxíðum.
Mismunandi gerðir af lífrænum peroxíðum hafa mismunandi áhættu. Tökum tæringu sem dæmi. Meðal þeirra eru karboxýlsýruperoxíð og anhýdríðperoxíð mjög ætandi, sérstaklega efnasambönd með lágt kolefnisatómnúmer, svo sem perediksýra. Það hefur sterka tæringargetu og getur tært ýmsa málma eins og kopar, járn, sink og ál. Hins vegar hefur þetta efnasamband minni tæringu á áli og ryðfríu stáli og enga tæringu á gleri og plasti. Ef styrkurinn er hár mun gúmmíið missa mýkt, þannig að sum lífræn peroxíð munu skaða eðlilega starfsemi líkamans. Þess vegna ættum við að fara varlega þegar lífrænu peroxíðin komast í snertingu við húð okkar, augu o.s.frv.
Þó að lífræn peroxíð hafi ákveðna eituráhrif eru eituráhrif þeirra tiltölulega lítil og flest þeirra hafa mikla ertingu í húð, augu og slímhúð. Ef langvarandi snerting við húð eða skvett í augu getur valdið skemmdum. Gufa af sumum lífrænum peroxíðum er ertandi og getur valdið höfuðverk eins og áfengiseitrun. Ef andað er að sér með mikilli gufuþéttni kemur auðveldlega fram lungnabjúgur. Þar að auki getur lykt þess sem andað er inn í mannslíkamann einnig valdið ákveðnum skaða á starfsemi heilakirtla og getur jafnvel valdið hættu á krabbameini.